Grappige en minder grappige belevenissen tijdens mijn leven
Er wordt vaak gezegd "Vroeger was alles beter", maar dat is niet zo, vroeger was alles anders, grotendeels tenminste en er zullen heus wel grappen tussen zitten, die ik meegemaakt heb, die vandaag de dag helemaal niet meer kunnen, maar vroeger 'vrij gewoon' waren, tenminste, zo dachten we er toen over...
Van mijn allereerste levensjaren, weet ik niet zoveel meer, dus bijna niets, behalve dan, dat ik het op school niet echt geweldig vond. Tenminste niet op de kleuterschool en ook niet op de lagere school, terwijl ik in het voortgezet onderwijs er niet echt een hekel aan had.
De kranten
Vanaf mijn 9e levensjaar liep ik al met folders en kranten te venten, doordat mijn vader het agentschap van De Telegraaf/Nieuws van de Dag had, evenals van het Nieuwsblad van het Noorden (waar ik dus mee liep) en voor veel winkeliers de folderbezorging voor zijn rekening had. Na de lagere school ben ik ook begonnen met de ochtendkrant De Telegraaf/Nieuws van de Dag. Nieuws van de Dag was dezelfde krant als De Telegraaf, maar dan zonder zoveel advertenties. Het was mooi bijverdienen en er werd toen nog niet echt gelet op zgn. kinderarbeid. Tegenswoordig moet je geloof ik 15 of 16 jaar zijn, voordat je kranten of folders mag bezorgen. Dit heb ik gedaan totdat ik van school af ging. Niet altijd met evenveel zin, maar aan het eind van de maand als je werd uitbetaald, was alles weer vergeven en vergeten.
De Jawa 125cc
Ook gingen we vaak zaterdags een bakfiets ophalen bij papierhandel Pronk in de Julianastraat en die mochten we dan gebruiken om oud papier op te halen in Emmen. De scholen en/of sportverenigingen hadden toen nog niet begrepen, dat je daar ook geld mee kon verdienen. Dan waren we de hele zaterdag er mee bezig en konden zo een stuk of drie keer een volle bakfiets met oud papier inleveren, waar we dan geld voor kregen. Op een van die zaterdagen waren we bezig in de Molenkamp in Emmen en daar vroeg een vrouw, of wij daar het oud papier uit de kelder wilden halen, want de kelder moest leeg. Ook stond daar een oude Jawa motor 125 cc en of we die ook mee wilden nemen. Dat kon natuurlijk altijd. Heb tegen mijn vrienden gezegd, brengen jullie dat oud papier maar naar Pronk en verdeel mijn aandeel maar, dan breng ik die motor even naar huis..was trouwens een best karwei, want hij liep nog niet. drie dagen later wel... Ik ging daar geregeld mee crossen in het Valtherbos, maar later dacht ik, misschien ook wel gemakkelijk met kranten rondbrengen. Dat ging 3 dagen goed. Mijn vader had gepraat met een politieagent, die ook abonnee was van de Telegraaf en die had verteld, dat als ik hem nog een keer wakker maakte met dat lawaai van die ouwe motor, hij mij persoonlijk naar het politiebureau zou brengen en de motor ook in beslag ging nemen... Heel ondankbaar was dat...zijn ze smorgens op tijd waker om de krant te lezen voordat ze aan het werk moeten, wordt het weer niet gewaardeerd. :-)
Het pistool
Tijdens de jaren dat ik op de MAVO-Baander zat, had ik mij op een gegeven moment een luchtdrukpistool gekocht bij Poelstra-Sport in Emmen. Ik weet niet of je die nu nog steeds vergunningvrij kunt kopen, maar toen wel. Bijna al mijn kameraden hadden wel of een luchtdrukpistool, of een luchtdrukbuks. Daar liepen we dan mee rond in de buurt en probeerden vogeltjes uit de dakgoot te schieten, Niet echt iets om trots op te zijn, maar ja, je was jong en je deed wat. Op een gegevn ogenblik wou ik hem even laten zien aan mijn klasgenoten op school. Dus, pistool mee tussen mijn studieboeken en heb ik hem even laten zien. Helaas kwam de leraar er ook achter en die vroeg mij om dat pistool even uit de tas te halen en moest natuurlijk ook weten waarom ik zo'n ding bij mij had. Had hem verteld, dat ik direct na schooltijd naar een soort van schietclub heen ging, om goed te leren schieten. "En waar schieten jullie dan mee?" vroeg hij. "Nou, gewoon met pluimpjes, een soort van pijltjes en dan schieten op een soort van dartbord" was mijn antwoord. Hij vroeg, of ik ook van die pluimpjes bij mij had, wat ik bevestigend beantwoordde. Die wou hij ook nog even zien en zei toen, dat de rij waar ik in zat, allemaal een keer mochten schieten op een kurkbord, waar hij dan een roos op tekende. "Dus, iedereen een keer schieten en dat wil ik dat ding hier nooit weer op school zien" zei hij. Nadat iedereen een keer geschoten had, wou hij ook nog een keer schieten, maar toen deed ik er geen pluimpje in maar een stalen kogeltje. Nadat hij geschoten had, zat er een gat in het kurkbord en een scheur in het schoolbord. Dat kon hij wel waarderen denk ik, want de rest van de middag mocht ik naar huis.....
Scheikunde-les
Ook hadden wij een scheikundeleraar die het leuk vond, om ons te leren hoe je een stinkbommetje moest maken. Nadat hij dat allemaal had voor gedaan en de formules op het bord had geschreven, moesten wij dat zelf doen. Hij ging dan even naar de schooldirecteur om nog even wat te bespreken en zou de boel even nakijken als hij weer terug was. Alleen wij wisten niet, dat hij de deur op slot deed en de ramen ook allemaal niet te openen waren zonder sleutel en hij zeker een kwartier wegbleef. Als hij dan weer terug kwam, stonk de hele klas naar rotte eieren. Het ergste was, je stonk zelf ook een uur in de wind en mijn moeder moest mijn kleren een keer extra wassen. Maar hij had wel lol.
Toegangsverbod ENKA
Bij een van mijn eerste baantjes, kwam ik aan het werk bij Gereedschappenwinel Warringa in Emmen.dit was zoiets als de Gamma, maar dan in het heel klein... Daar werd ik aangesteld als winkelbediende. Ik ging daar altijd heen op de brommer, een Kreidler. Nu wil het geval, dat er vaak een bestelling naar de ENKA gebracht moest worden en als dat dan kleine pakjes waren, leek het de gebroeders Warringa wel een strak plan, dat ik die even ging brengen op de brommer. Nu was dat in het begin wel leuk, was ik tenminste even buiten, maar na verloop van tijd, kwam ik er achter, dat mijn benzine niet betaald werd. Dus moest dat even snel beëindigd worden. Als je bij de ENKA aankwam, was het altijd, vooral in het begin, een heel gedoe. Je moest je melden bij de portier, papieren invullen wat je kwam doen en wie je was en dan werd er ook nog verteld, dat je de verkeersregels goed in acht moest nemen. Nu deed ik dat in het begin natuurlijk wel, maar doordat mijn benzine niet betaald werd, reed ik op het terrein gewoon net zo hard als buiten het fabrieksterrein. Daar 2 keer waarschuwing voor gehad en de derde keer kreeg ik toen ik het terrein weer wou verlaten, een envelop mee voor mijn werkgever. Ik mij van geen kwaad bewust, maar toen ik weer bij de winkel was en brief had afgegeven, toen was ik er dus snel achter: Toegangsverbod voor het gehele terren van de Enka voor een looptijd van 1 jaar, wegens misachting van de verkeersregels?!?! Op de vraag waarom ik zo hard reed, heb ik nog wel geantwoord, dat ik dat allemaal zo snel deed, om weer beschikbaar te zijn in de winkel, helaas had men daar niks mee nodig en men deed nogal chagrijnig. De volgende dag was het vrijdag en toen liepen mijn vrienden langs de winkel, riepen nog even goeiedag naar mij. Op mijn vraag waar ze heen gingen, kreeg ik als antwoord dat er markt was. Dat leek mij ook wel wat , heb de stofjas aan de kapstok gehangen en ben weg gegaan. 's-avonds werd er gebeld bij mij thuis en werd mij verteld, dat ik maandag niet hoefde te werken. OK, zei ik, dan prettig weekend alvast en tot dinsdag dan.....maar dat hoefde dus ook niet meer..onvoorstelbaar.
Emmein-staal
Bij deze fabriek kwam ik in dienst als leerling-loonadministrateur. Omdat ik ook daar op de brommer heen ging en dan ook nog langs het postkantoor kwam, leek het hun daar wel een strak plan, dat ik op de heenreis even de post meenam die in de postbus zat en als ik dan aan het einde wan de middag weer naar huis ging, kon ik zo de uitgaande post daar wel even weer inleveren. Ik hoefde dan niet om 08:00 uur te beginnen, maar moest dan wel om 08:00 uur bij postkantoor zijn en aan het eind van de dag mocht ik dan een kwartier eerder weg, dus win-win situatie. Nu wou het geval, dat als ik weer op werk was, ik dan door de productie-hal liep op weg naar mijn werkplek. In de productiehal liep er een chef rond en die kwam mij na een paar dagen vertellen, dat de begintijden op kantoor om 08:00 uur waren en niet om 08:30 en dat ik aan het eind van de dag ook gewoon door moest gaan tot 16:30, zoals iedereen op kantoor. Ik was er eerst een beetje verbouwereerd over, maar een week later kwam hij weer met hetzelfde verhaal, Toen heb ik hem even duidelijk gemaakt, althans dat probeerde ik dan, dat hij gewoon de arbeiders in de fabriek in de gaten moest houden en dat er wel iemand anders was, die mij in de gaten moest houden. Na die tijd geen last meer van hem gehad. Hij heeft zich nog wel beklaagd mijn leidingevende, maar die heeft hem gewoon even uitgelegd hoe de vork in de steel zat, alleen de relatie was er niet beter op geworden.
Mijn oudere broer Alex werkte ook in de productie en daar had men wel een vast weekloon, maar ze moesten wel elke dag een bepaald aantal dingen uitvoeren. Bijvoorbeeld elke dag 50 stoelleuningen monteren, 20 bureaus verzendklaar maken en ga zo maar door. Nu wisten de arbeiders daar niet precies, hoeveel ze van elk moesten doen voordat ze aan het minimum aantal zaten. Die chef liep daar natuurlijk de hele dag rond, om te kijken hoe productief iedereen was en of ze de minimum-aantallen wel haalden. Als een bepaalde afdeling meer had gedaan als wat minimaal nodig was, streek die chef natuurlijk de eer op. Maar nadat ik mijn broer een boekwerkje had gegeven, waar de minimum productie aantallen in stonden, was het op die afdeling opeens gebeurd met over-productie...
Ook iets aparts hadden ze daar.... Ik moest elke vrijdag mee naar de bank, met de boekhouder, geld ophalen voor de lonen van alle medewerkers, telebankieren was er toen nog niet, ook geen computers, dus alles was handje contantje. Omdat ik dan meestal een oude legerjas aanhad en een oude rugzak uit het leger gebruikte, mocht ik mee voor de bankbiljetten, want dat viel dan niet op. Hijzelf had een koffertje bij zich waar wat rolletjes met munten inzaten, maar grootste gedeelte had ik dan. Ik weet niet hoeveel geld wij iedere keer in totaal mee namen, maar was aanzienlijk bedrag, er werkten daar ongeveer 80-100 man in die fabriek